dansles aan mensen met een beperking
Dans

Zo geef IK dansles aan mensen met een beperking

21/04/2021

De laatste, maar zeker niet de minste groep. Elke week is één groot feest en ze kunnen zoveel meer dan iedereen vaak denkt. Heel wat blogs gingen hiervoor. Zo hadden we de peuters, 4 tot 6 jaar, 7 tot 9 jaar, 10 tot 12 jaar en de vorige keer 13+. Vandaag sluiten we deze blog reeks af. Zo geef IK dansles aan mensen met een beperking.

Natuurlijk begin ik de les met even de namen checken en een beetje te kletsen. Ik wil graag altijd alles weten en horen van iedereen. Vaak krijg ik dan zelf te horen: “Gaan we nog eens beginnen?!” Dat is mijn cue om mijn mond te houden en de muziek te starten. Het zal je niet verbazen dat we ook hier beginnen met een Warming Up. Een lekker nummer dat ze vaak kennen met bewegingen die ze snel zullen onthouden. Dat is gevaarlijk, want ik wijk zelf nog wel eens af (vaak omdat ik vergeten ben wat ik heb bedacht). Gelukkig word ik dan gecorrigeerd en kunnen we vrolijk verder.

Techniek kan je in je dansles aan mensen met een beperking zeker proberen. Maar je moet wel weten wat je groep kan en niet kan. Je wilt ze namelijk een goed gevoel geven. Coördinatie en balans kan soms wel een dingetje zijn. Probeer alles op een leuke manier uit en houdt iedereen goed in de gaten. Je wilt namelijk dat iedereen er plezier in heeft en dat je leerlingen niet gefrustreerd naar huis gaan. Er zullen in zo’n groep vaak verschillen zijn. Qua niveau maar natuurlijk ook qua beperking. Dat neemt het niet weg dat iedereen elkaar wil helpen en iedereen heel lief is voor elkaar. Er is altijd wel tijd voor een grapje en een dolletje. Maar niet teveel hè… Anders krijg je te horen wanneer we weer eens beginnen met dansen!

Ik doe ook zeker altijd een stretch. Soms moet je iemand even helpen naar de grond (en dan natuurlijk ook met opstaan) en soms blijft er iemand gewoon staan. Alles is oké en stretchen is altijd voor iedereen goed. Tussendoor nog even een slokje water en dan vaak nog een diagonaal (waarin iedereen helemaal los gaat). Maar waar we allemaal echt voor komen zijn de dansjes.

Nieuwe dansjes zijn altijd leuk. Stel je maakt niet zo’n leuk dansje hoor je dit gelijk. Je weet hier altijd gelijk waar je aan toe bent. Maar in de dansles aan mensen met een beperking zijn ook de dansjes van jaren geleden nog steeds in trek. Je bent ze zelf allang vergeten, maar deze bijzondere leerlingen onthouden alles. Dat maakt mijn vak nog mooier. Je krijgt elke keer zoveel liefde en energie en dat maakt het heel bijzonder. Elke keer weer smelt mijn hart en krijg ik complimenten als: “Wat ben je mooi!” “Wat kan je toch goed dansen!” en “We vinden je een super leuke juf!” Maar je moet niet schrikken als er wordt gezegd: “Ik zie je buik!” “Wat heb je lelijke kleren aan (grapje).” En: “Wanneer krijg je nou eens een baby?!” Ik vind alles heerlijk en ik geniet. Maar die baby, daar moeten ze nog een tijdje op wachten haha.

Je sluit de les af. Of tenminste, je probeert de les af te sluiten en zegt iedereen ongeveer drie keer gedag. Eigenlijk wil iedereen blijven en wil ik ze ook zeker bij mij houden. Maar dat gaat niet! Dus na iedereen gedag te zeggen gaat iedereen weer met een goed gevoel naar huis!

Ik zal mijn eerste les ook nooit vergeten… Nog niet eens afgestudeerd van de dansacademie, maar er was inval nodig. Dit wilde ik zeker heel graag doen, maar een tikkeltje gespannen was ik zeker. Ik kwam binnen en er werd aan mij gevraagd: “Kom je ons lesgeven of ben je ook één van ons?!” Ik moet er nog steeds om lachen als ik hieraan terug denk. De hele les was fantastisch, ik kreeg er zoveel voldoening van, dat ik heel blij ben dat ik dit nu wekelijks mag doen. Het is zoals ik al zei… Één groot feest! Daarmee sluiten we deze “Zo geef IK dansles aan” serie af. Heb je nog vragen, wil je dingen weten? Ik ben hier!

-IK-

No Comments

    Leave a Reply