dansen
Dans

Ook tijdens het dansen bleef ik zitten en maakte ik een moeilijke beslissing…

25/06/2020

Hey you!

Als je net aan komt waaien (of dansen), lees dan eerst even deel 1 en deel 2. Oké, waar waren we gebleven? Ik was aangenomen op de dansacademie en had hier ontzettend veel zin in! Nog nooit in m’n leven zoveel gedanst en zoveel honger gehad. Maar vooral ook heel hard werken…

In mij beleving heb je namelijk twee soorten dansers. Dansers die van zichzelf al goede aanleg hebben, waarvan alles heel gemakkelijk zal gaan (ook al blijft het altijd hard werken) en dansers die altijd hard moeten werken. Ik was dat tweede, ik moest eigenlijk overal heel hard voor werken en dat gaf niks… Maar het kostte wel een hoop tijd en energie! Ik had nooit rust en m’n buikspieren waren eigenlijk nooit goed genoeg. Waarvan ik ook denk dat dit meespeelde richting m’n hernia. Want in het tweede jaar (de opleiding zelf duurde drie jaar) maakte ik een sprong en schoot het helemaal verkeerd. Dat verhaal kennen we allemaal en zo niet lees je het hier. Balen dus.

M’n laatste jaar was dit nog steeds niet over en uiteindelijk ben ik in dat jaar ook geopereerd. Wat betekende dat ik weer bleef zitten maar wat ook betekende dat ik voor mijn gevoel met dansen weer helemaal opnieuw moest beginnen. In deel één en twee moest ik al een paar keer janken… Maar geloof mij, in dit deel moest ik het meest janken! Gelukkig kwam ik steeds weer een beetje terug, waren mijn buikspieren een stuk sterker (soms misschien iets te sterk) en kon ik mijn laatste jaar uiteindelijk afmaken. Ging niet vanzelf hoor, dit was echt heel hard werken! Voor m’n hernia kon ik eindelijk in de spagaat, erna is het mij nooit meer gelukt…

Maar dan de volgende stap, wat gaan we hierna doen? Ik was er van overtuigd dat ik nog een dansopleiding wilde doen (als ik werd aangenomen). Want ik was nog lang niet klaar met dansen, eigenlijk begon ik pas net weer. Als eerste de auditie op Fontys in Tilburg, hier wilde ik eigenlijk niet heel graag heen, maar ik ging alles proberen! Hele aardige mensen ontmoet en… Ik was aangenomen! Ondertussen deed ik auditie workshops bij ArtEz in Arnhem en hoopte ik dat ik hier werd aangenomen, hier voelde ik mij ontzettend thuis. Eenmaal bij de laatste 30 geëindigd, wilden ze een klas van 25 en kon ik naar huis. Je snapt het al… Ik janken.

Die laatste auditie dag in Arnhem hadden we een gesprek en dat ging echt heel slecht. Normaal kan ik dat soort dingen prima maar ik klapte helemaal dicht. Toen ik vertelde dat ik een doorzetter was kreeg ik terug dat iedereen dat zei. Ik wilde toen over m’n hernia vertellen, maar dat wilde ik juist niet gebruiken dus hield ik m’n mond, ik wilde niet zielig zijn. Maar wat als ik het wel had verteld? Was ik dan wel aangenomen? Dat zullen we nooit weten. Die dag daarna op het laatste moment deed ik nog even auditie in Amsterdam, maar ik wist van tevoren al dat dit het ook niet ging worden (en ik had gelijk).

Dit is nu alweer ongeveer vier jaar geleden! Toen stond ik op het punt om een hele moeilijke beslissing te maken. Ga ik naar Tilburg of ga ik aan het werk? Ik had net een relatie met Niels gekregen en zoals je al las wilde ik eigenlijk niet naar Tilburg. En ik wist ook dat als ik wel naar Tilburg zou gaan, ik daar op kamers moest en in het weekend naar huis zou gaan. Maar in het weekend zou ik chagrijnig zijn omdat ik moest leren en dan zou m’n relatie niet lang stand houden (dacht ik zo). In die tijd dat ik deze beslissing moest maken hadden we dans examens op school en toen was ik er even helemaal klaar mee. Klaar met dat het eigenlijk nooit genoeg is, er altijd wel iets beter kan en dat je de hele dag jezelf in de spiegel ziet dus m’n beslissing was gemaakt… Wel met pijn in m’n hart.

Ik wist al dat ik heel wat danslessen kon geven en dat ik altijd in de groentewinkel van m’n ouders terecht kon als het allemaal niet ging werken. M’n ouders moedigden deze beslissing alleen maar aan. Ga het gewoon proberen en als het niet lukt zien we wel weer verder. Dat eerste jaar heb ik naast al m’n werk een hele hoop opleidingen gedaan en daarna nog wel meer, omdat ik mezelf wilde blijven ontwikkelen. Het was wel lastig, dat geef ik toe. Ik keek voortdurend op de Facebook van de scholen waar ik auditie deed. Stel dat ik wel, dan was ik nu… Ook de vraag of ik wel genoeg verdiende om ooit een huis te kopen en al dat soort dingen. Maar moet je nou eens kijken!

We zijn nu vier jaar verder en het kon dus ook zo zijn dat ik nu net afgestudeerd was van m’n tweede dansopleiding (of nog een jaar opnieuw moest doen net zoals de andere), maar ik ben heel blij met deze keuze in het dansen! Elke dag ga ik met plezier naar m’n werk en ben ik blij en trots op wat ik doe. En daar gaat het uiteindelijk om, zolang jij maar gelukkig bent! Ook nog steeds heel gelukkig met Niels, dus alles was het helemaal waard

Dat was hem dan… De laatste en langste aflevering van m’n weg in het dansen en m’n leven nu. Wat vonden jullie ervan?

dansen

-IK-

No Comments

    Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: