dansen
Dans

IK was niet het type, dat al kon dansen voordat ze liep

11/06/2020

Hey you!

Vandaag eindelijk weer even een blog over dansen. Opeens had ik een hele goede (al zeg ik het zelf) ingeving. Nu ik eindelijk weer m’n lessen kan geven, alle blije koppies weer kan zien, gaan we het vandaag lekker over dansen hebben. Het is natuurlijk ook een groot deel van wat ik doe. Vandaag neem ik jullie mee naar de dans geschiedenis van mij. Want IK was niet het type, dat al kon dansen voordat ze liep. Ik was trouwens vroeger helemaal niet sportief. Een hekel had ik aan gymmen op school, net zoals een heleboel andere sporten.

Dat hoor je vaak in van die programma’s hè?! “Ja, ze kon al zingen voordat ze kon praten!” of in dit geval “Ja ze kon al dansen voordat ze kon lopen!” In beide gevallen lijkt het mij best lastig, maar je hebt natuurlijk altijd baas boven baas. Mijn dansen begon niet toen ik twee jaar oud was, zelfs niet op m’n zesde… Nee deze dame begon pas rond haar 10e (ook al 16 jaar dus!), maar wat er hiervoor gebeurde, zal ik je even in het kort uitleggen…

Net als alle andere kinderen moest ik op zwemles, zonder problemen m’n A en B diploma gehaald. Daarna op turnen, net als bijna alle andere meiden uit m’n klas. Was ik wel aardig in, maar die bok was een grote vijand. Een les moest ik de hele les bokje springen. Ik janken, dag gymles. Door naar voetbal, want schoolvoetbal was ook best oké. Dit vond m’n vader leuker als ikzelf. Eigenlijk was ik gewoon bang voor de bal. Ik janken, dag voetbal. M’n zusje deed tennis, dat leek mij ook wel leuk. Het eerste jaar moest ik tegen allemaal ‘mindere’ spelers. Vond ik leuk. Tweede jaar tegen hele goede, vond ik niet leuk. Plus tennis was ook een sport met een bal. Dag tennis. Tussendoor ook nog gebadmintond, waarom weet ik niet. Dus ook doei badminton. En toen…

Maar op dansles. M’n zusje deed dit toen ook en na een proefles was ik verkocht. Het volgende seizoen mocht ik meedoen en daar had ik heel veel zin in. Dus toen… Een stijve hark zonder enig richtingsgevoel op dansen. Ik vond het wel heel leuk en daar gaat het uiteindelijk om! Ik stond altijd achteraan, ik werd ook altijd achteraan geplaatst, want ik moest ook nog wel heel veel leren. Als je pas op je 10e met dansen begint, heb je al best heel wat dingen gemist die anderen misschien wel al kunnen. Oefenen baart kunst en ik weet niet precies hoe, maar ik werd (gelukkig) elke keer steeds iets beter. Misschien omdat ik dit ook gewoon echt heel leuk vond.

Af en toe werd ik van de achterste rij iets naar voren gehaald en thuis oefende ik veel en soms ook met vriendinnen. De afsluiting van het jaar, de grote show waar iedereen het altijd over heeft. Dat was echt m’n favoriet. Daar haalde ik echt alles uit de kast, kwam er een big smile (soms misschien iets te) op m’n gezicht en wist ik zeker dat dit het aller leukste vond wat ik ooit had gedaan. Nu zijn we trouwens al een paar jaar verder, want in een paar weken was ik niet al veel beter hoor… Dat heeft echt wel even geduurd!

Nog een tijdje verder, want ik zat in HAVO 4. Het jaar waar ik ook voor het eerst ging dansen in de schoolmusical. Dat was ook het enige woord met school erin wat ik leuk vond.  Ik had een hekel aan leren. Op zich kon ik het wel, maar ik had er gewoon geen zin in. Ik lakte liever m’n nagels en at chocolade. Die boeken sleepten ik mee door het hele huis, maar open gingen ze niet. HAVO 4 was dan ook een moeilijk jaar en ik stond op zitten blijven. Het was vooral m’n moeder die zag hoe ongelukkig ik van leren werd en dat ik dit niet nog twee jaar vol ging houden. Dus m’n moeder ging op zoek naar alternatieven. Ik heb altijd gezegd dat ik later iets met kinderen wilden doen. Maar wat, geen idee! Toen kwam m’n moeder met het idee van een dansopleiding…

En hoe dat verder ging?! Dat lees je in deel 2!

-IK-

No Comments

    Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: