hernia
IK Persoonlijk

Het is vandaag alweer 5 jaar geleden… Mijn hernia ziekenhuisbezoek

20/02/2020

Hey you

Het is vandaag alweer 5 jaar geleden… Dat ik het ziekenhuis vrolijk naar binnen liep met een hernia en er strompelend uitging zonder.

Daarvoor dacht ik altijd nog dat het wel over zou gaan, dat er niks met mij aan de hand was en dat ik mij gewoon niet zo moest aanstellen. In het ziekenhuis bleek het toch best serieus te zijn. Zonder de arts zou ik ook nu niet van m’n hernia af zijn en zou ik nog steeds rondlopen met pijn. Tenminste, dat denk ik dan. Nog steeds ben ik hem en de rest eromheen erg dankbaar. Stiekem ook een beetje trots dat deze arts afgelopen seizoen was te zien in de serie “Top Dokters”.

Het is vandaag alweer 5 jaar geleden… Rond deze tijd was m’n hernia eruit, gelukkig ging het allemaal heel snel. Toen ik wakker werd belde ik gelijk m’n moeder “Kom maar hoor! Ik ben wakker!” Helaas mocht dat toen nog niet en moest ik eerst nog even goed uitslapen. Toen m’n moeder en m’n zusje wel bij mij mochten komen kwam alles eruit. Ik moest zo hard huilen. Alle spanning, alle pijn van de afgelopen tijd kwam eruit. Maar vooral ook het besef… Het was heftiger dan ik dacht en dat moment vergeet ik nooit meer. Ik hoefde ook niks te hebben, alleen maar ballonnen en die had ik gekregen! De arts vertelde dat ze toch iets meer dan de hernia weg hadden moeten halen omdat het echt wel een hele grote was. Die avond daarvoor dacht ik nog dat die hernia weg was, ik voelde niks meer. Maar dat kwam waarschijnlijk door de morfinepillen die ik al een paar maanden slikte.

Het is vandaag alweer 5 jaar geleden… Ik werd op de kamer geplaatst bij een mevrouw waar ze de ruggengraat van hadden rechtgezet. En geloof mij, dat was geen pretje. Ik hoorde alleen maar gekreun en gesteun en dat was volkomen logisch en terecht maar dat trok ik toen niet. Ik moest zeker een nachtje blijven en wie weet wel langer. Na het avondeten kreeg ik prik tegen trombose en iedereen weet dat ik een hekel heb aan spuiten… En al stond er de volgende dag rode kool op het menu (m’n lievelings) moest en zou ik die volgende dag naar huis gaan.

Het is vandaag alweer 5 jaar geleden… Na een slechte nacht werd ik al vroeg wakker gemaakt (dan heb je nog eens wat aan je dag). M’n buurvrouw was nog steeds niet veranderd en ik was helemaal klaar met het ziekenhuis, ook al was iedereen super vriendelijk en aardig. Ik kreeg trouwens ook cake, want het was zaterdag. Dat was wel positief. Als de fysio langs was geweest en hij tevreden was, mocht ik naar huis. Ik moest in ieder geval kunnen traplopen. Toen hij eindelijk aankwam wist ik niet hoe snel ik de trap op en af moest lopen. Daarna heb ik gelijk m’n moeder gebeld, want ik mocht naar huis! Toen iedereen er was wilde de zuster nog iets wat over de wond zat weghalen. Dat was voor het eerst dat ik voelde dat ik bijna flauw ging vallen. Liggend in de auto naar huis en thuis lag ik ook nog wel een hele tijd, maar opgelucht was ik zeker.

Het is vandaag alweer 5 jaar geleden… Maar ik zal toch altijd dat meisje met de hernia blijven. Veel mensen die nog steeds vragen hoe het gaat met m’n rug, of ik er nog steeds last van heb en dat vind ik alleen maar heel lief. Dan ben ik blij dat ik kan zeggen dat ik echt niks meer voel, dat ik blij ben dat ik gewoon weer m’n ding kan doen als dat ik deed voorheen. En ja, het zal altijd wel een dingetje blijven. Als ik te veel gedaan heb of als ik heel moe ben voel ik het nog wel eens trekken in m’n kuit, tintelingen onder m’n voet. Maar dat is allemaal voor even en geen 9 maanden lang.

Ik zou hier zelfs een heel boek over kunnen schrijven, ik heb dan ook in een klein boekje alles bijgehouden. Voor nu gaat het heel goed met mij en ik hoop en doe m’n best ervoor dat het zo blijft! Want ja, die hernia zat er, maar echt niet dat die nog een keer terug komt!

Een ander hernia verhaal lees je hier.

-IK-

No Comments

    Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: