IK Uitstapjes

Dat is pech, autoruit kapot en tas weg…

10/12/2018

Hey you!

Mensen mensen wat een week. Ik moest er even van bijkomen en daarom kon je afgelopen donderdag ook helaas niks lezen. Dat is pech, autoruit kapot en tas weg. Dat heb IK weer!

Vorige week woensdag had ik afgesproken met een collega om sushi te eten. Nadat ik vijf danslessen had gegeven, kleedde ik mij snel om, stapte in de auto om door te scheuren naar Amstelveen. Ik was bijna op de bestemming waar ik mijn auto neer wilde zetten maar ik kon ineens geen kant op dan naar de parkeergarage. Daar zette ik dan ook maar mijn auto neer. Ik had honger (niet voor het eerst) dus ik draaide m’n auto dicht en al snel zat ik lekker te eten.

Je weet wel, in zo’n all you can eat restaurant. Voordat we konden aanvallen werd ik al gebeld… Al de hele week werd ik lastig gevallen door zo’n energie bedrijf. Wat extra energie kan ik wel gebruiken, maar niet op de manier dat zij bedoelen. Ik nam de telefoon niet op. Eenmaal bij ronde twee aangekomen belde m’n zusje ineens. Dat is vreemd, m’n zusje belt bijna nooit dacht ik. Snel nam ik op en helaas was het geen goed nieuws. Ik moest maar snel naar m’n auto gaan want als het goed was, had iemand een ruitje ingetikt.

Helaas pindakaas was dat het geval. Ik liep naar m’n auto en dacht nog: Ik zou niet weten wat ze mee moeten nemen, aan wat schriften, bezwete kleding en eiwitrepen hebben ze helemaal niks. Eenmaal bij m’n auto aangekomen was er inderdaad een ruit ingeslagen. Ik durfde niet naar binnen te kijken want ik was er nog steeds van overtuigd dat ze niks hadden meegenomen… Maar m’n hele tas was weg. De politie stond al bij m’n auto en naast mij was het ook raak. En ik kan je vertellen, toen was ik even niet zo blij.

Maar lang leve social media en lang leve deze blog. Ik heb namelijk een tijdje terug een blog geschreven over m’n tas met wat er allemaal in zat (het gaat nu om de beige Cowboy Bag) dus een foto had ik nog van de tas. Na een beetje twijfelen gooide ik het maar op Facebook, je weet maar nooit. Wie weet heeft iemand m’n tas wel gevonden, maar ik acht de kans klein.

Het ging deze dieven om Apple producten en ik had m’n iPod touch per ongeluk in m’n tas laten zitten. Tegenwoordig hebben ze daar een soort scanner voor, die halen ze langs je auto en waar er wordt gepiept, daar slaan ze je ruit in. Nu gaat het mij niet eens om de iPod want muziek afspelen kan ook via m’n telefoon, laptop of iPad. Het ging mij meer om de rest. Een schrift waarin ik alle dansen opschrijf die ik maak, een map met alle presentielijsten en oefeningen (en laten we niet vergeten alle tekeningen), m’n agenda met alle uren die ik maak in de week maar ook niet te vergeten lag er een Daily Paper(dure) trui op m’n tas en ook die hebben ze meegenomen. Die trui was nog geen dag oud, ik was er super blij mee en had die van m’n lieve vriendje gekregen. En die tas waar alles inzat, was ook niet echt goedkoop.

Maar goed, dat zijn de spullen die ik liever nu nog had. Het is niet anders. Ik had gewoon die iPod uit m’n tas moeten halen, dat weet ik. Maar ik heb het niet gedaan dus so be it. Alleen het idee dat mensen aan je spullen hebben gezeten, de rotzooi die ze hebben gemaakt en al het gedoe erom heen is gewoon niet fijn. De meesten van ons weten hoe hard je moet werken voor je spullen (ik werk de afgelopen tijd in ieder geval keihard waardoor dit ik er dit soort dingen eigenlijk niet bij kan hebben) en dan gaat iemand anders er gewoon mee vandoor. Dit terwijl ik gok dat alles zo is weggegooid… Want een iPod heb je eigenlijk ook niet mega veel aan (en m’n naam staat ook nog eens achterop, niet echt leuk om aan Truus Jansen te geven). Het kan altijd erger, maar toch maak je het liever niet mee.

Nou ben ik heel blij met m’n lieve vriend, m’n familie en vrienden die m’n bericht op Facebook meteen deelden en die allemaal klaarstonden. Ik heb weer een mooie trui, ik heb een super fijne waterfles gekregen en van het weekend heb ik weer wat spulletjes bij elkaar gesprokkeld. Het is niet fijn, maar het hoort erbij. Het schijnt de laatste tijd heel vaak te gebeuren… Zonde van het etentje (ik heb niet eens tijd gehad om een foto te maken), het was namelijk erg gezellig en lekker. Maar die ronde vijf hebben we afgelopen woensdag niet gehaald. In plaats van dat werd het een avondje heel hard huilen en ging m’n weerstand er helemaal vandoor waardoor ik lekker loop te hoesten. Ik had gewoon pech, m’n autoruit kapot en tas weg.

Ps. Stel je komt de tas ineens tegen en je denkt hey er zitten allemaal spullen in die jij net beschreef… Wil je hem dan teruggeven?

autoruit kapot en tas weg

-IK-

No Comments

    Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: