het grote geheim van Sinterklaas
IK Persoonlijk

Het grote geheim van Sinterklaas…

03/12/2018

Hey you!

Daar zijn ze weer! Sinterklaas en zijn pieten. Kinderen zijn zenuwachtig, pepernoten liggen al maanden in de winkel, cadeautjes worden overal vandaan gehaald. De één weet al van het grote geheim van Sinterklaas, de ander verdenkt hem en weer een ander heeft geen flauw idee waar je het over hebt. Hoe ik erachter kwam? Dat hoor je snel genoeg.

Het grote geheim van Sinterklaas… Ik weet het nog als de dag van gister. Nee, ik was niet zo’n standaard kind, ik had geen vermoedens want ik was heilig van Sinterklaas overtuigd. Elke week zette ik braaf m’n schoen, maakte ik de mooiste kunstwerken, zat ik voor de buis gekluisterd tijdens het Sinterklaas Journaal met Diewertje Blok en at ik de pepernoten en chocolade letters die ik van de pieten kreeg.

Het grote geheim van Sinterklaas… Op een avond kwamen m’n ouders binnen, we hadden die dag pakjesavond gevierd. “Sinterklaas bestaat niet.” M’n mond viel open. Dit kon niet waar zijn, het kon gewoon niet. Ik ging van ongelofelijk verdrietig naar boos naar ongelofelijk veel vragen. Met tranen rollend over m’n wangen begon ik vragen te stellen als: “Maar wie bonkt er dan op de deur?” “Waar zijn dan al m’n tekeningen?” en “Wie koopt dan al die cadeautjes”. Dat bonken op de deur deed de buurman, die heb ik toen een week niet aangekeken. Al m’n tekeningen lagen in de kast en daar was ik dus heel boos over, want ik had dat jaar een super mooie kalander gemaakt. En alle cadeautjes werden gekocht door m’n ouders, dat vond ik dan wel weer heel lief.

Het grote geheim van Sinterklaas… Ik wist het, maar ik stond er nog niet helemaal achter. Het moest even een paar dagen landen. Als m’n ouders die avond niet langs waren geweest, had ik waarschijnlijk nu nog geloofd. De laatste jaren geloofde ik ook alleen maar in de echte Sinterklaas van televisie en wist ik wel dat er hulppieten waren. In m’n klas hoorde ik al een aantal keer: Sinterklaas bestaat niet. Ik ging daar niet in mee… Hoe konden ze dat nou zeggen? In plaats van dat er een belletje ging rinkelen, ging er bij mij helemaal niks rinkelen. Sinterklaas bestond. Punt uit. En o wat had ik het tof gevonden als hij een keertje langs was geweest. Één keer heb ik op een kaart aangekruist waar ik woonde en of hij alsjeblieft een keertje langs wilde komen.

Het grote geheim van Sinterklaas… Voor mij toen inmiddels normaal, maar m’n zusje geloofde nog en ik speelde mee. Ik was altijd zo zenuwachtig als ik m’n schoen ging zetten dat ik die nacht vaak niet sliep. M’n ouders deden dan wel eens als wij gingen douchen, keihard op de deur bonken en onze schoenen al vullen. Dus toen ik het wist zei ik tegen m’n ouders: “Ja dan gaan wij nu douchen en dan vullen jullie onze schoen goed?” Want cadeautjes krijgen vond ik nog steeds al te mooi.

En nu? Gelooft niemand meer bij ons en vieren we het al heel wat jaren op dezelfde manier. Ik vind het nog steeds prachtig, maar vooral heel erg gezellig. Zoals jullie misschien wel in een vorige blog hebben kunnen lezen ben ik dol op gedichten maken. Daarnaast vind ik het ook leuk om andere mensen een cadeautje te geven. Maar het grote geheim van Sinterklaas, is geen geheim meer.

Hoe ben jij achter het grote geheim van Sinterklaas gekomen?

-IK-

No Comments

    Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: