De dochter van de groenteboer
IK Persoonlijk

De dochter van de groenteboer

18/10/2018

Hey you!

Jup, that’s me. Ik ben de dochter van de groenteboer. Leuk voor je, hoor ik je denken. Maar denk er maar eens over na. Zijn er nog veel groentewinkels in jouw omgeving? Ik denk het niet. Er zijn in ieder geval weinig mensen die het lang volhouden. Waarom ik nog steeds de dochter van de groenteboer ben en wat dat allemaal met zich mee brengt, zal ik je vandaag eens vertellen.

Het was (en nog steeds is) m’n eerste baantje. Ik mocht kiezen: bij de oppas blijven of papa en mama helpen in de winkel. Toen was ik rond de 12 of 13 jaar en ik koos voor het tweede. Wat begon met dingen inpakken, wat dingen snijden voor salades, bonnen overschrijven en van alles bijvullen… Werd in de loop van tijd klanten helpen, van alles en nog wat snijden en dingen zelf in gaan zien. Zoals m’n vader in het begin mooi zei: “Alles wat jij doet, hoeven wij niet te doen” werd langzamerhand toch wel steeds belangrijker in de winkel.

De dochter van de groenteboer

Nu zo’n 10 jaar later sta ik er nog steeds. Samen met m’n vader, moeder, zusje en andere collega’s. Opa en oma wonen ernaast dus die zien we ook regelmatig. Omdat ik vaak “Papppppp” of Mammmm” zeg kreeg ik in het begin vaak de vraag: “Oh, is dat je vader?!” Jazeker, anders zal ik hem wel anders noemen. Dat betekent ook dat sommige mensen denken dat iedereen die in de winkel werkt, familie van mij is. Nou heb ik één zusje in plaats van vijf en ook gewoon één vader en één moeder.

De dochter van de groenteboer

En ja, op zaterdag avond bespreken we de zaterdag wel eens na. Eigenlijk kennen we bijna niemand bij naam maar is het vooral: De vrouw met 20 pers en 5 grape, de man met dat lieve kindje of die oudere vrouw van: ik ben maar alleen. Maar ook al sta ik al zo’n 10 jaar in de winkel en heb ik echt wel verstand van welke appel je wanneer moet eten en welke aardappel je het beste kunt gebruiken voor stamppot (Frieslanders), willen de meeste klanten vaak toch nog wel even bevestiging van m’n vader (ik vind het alleen maar mooi als hij dan precies hetzelfde zegt).

En nee, het is niet altijd even leuk en gezellig. Niet alle klanten zijn makkelijk en meegaand. Zo heb je klanten die in de winkel pas gaan bedenken wat ze willen eten en daar ook nog even over moeten bellen en je hebt klanten die gelijk het hele boodschappen lijstje opdreunen waardoor jij alles moet onthouden (ik heb geen geheugentrainer nodig). Maar vooral bestaan er heel veel leuke klanten die waarderen wat je voor ze doet.

De dochter van de groenteboer

Zo heb ik een keer een zelf gebreid sjaaltje gekregen toen ik Pfeiffer had, een kleding setje toen ik met m’n rug zat, bodylotion, wel eens geld voor m’n slagen of m’n rapport en heel veel mooie tekeningen. Want die hernia heeft bij mij een impact gehad, maar ook bij een hele hoop klanten die na 3,5 jaar (ongelofelijk wat gaat de tijd hard) af en toe nog steeds even checken of het wel goed gaat.

Er is mij wel eens gevraagd of ik er mee wil stoppen. Heel eerlijk heb ik daar nog nooit echt serieus over nagedacht. M’n passie ligt inderdaad niet bij groente en fruit (oké toch wel een beetje #teamalwayshungry) maar zolang ik het nog leuk vind en m’n ouders daarbij kan helpen, waarom stoppen?

De dochter van de groenteboer

Ik heb van m’n ouders altijd geleerd om hard te werken van jongs af aan en daar ben ik ze dankbaar voor. Dat is niet zielig, het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben. Iemand die hard werkt voor wat ze wil en het dan ook wel vaak voor elkaar krijgt. Mijn ouders steunen mij in alles wat ik doe, zolang ik maar m’n hart volg en school of ander werk ging altijd voor. Nog steeds sta ik er met plezier, gezellig tussen m’n familie. Ik ben de dochter van de groenteboer en daar ben ik trots op!

-IK-
(De dochter van de groenteboer)

No Comments

    Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: