hernia
Persoonlijk

Van hernia patiënt naar dans docent

01/02/2018

Hey you..

Het is februari en die maand ligt een beetje gevoelig. Het is de 20e namelijk 3 jaar geleden dat ik ben geopereerd. Aan een hernia.

De sprong.
Op school maakte ik tijdens Modern een sprong, ik kwam neer op m’n linker been en het schoot meteen helemaal verkeerd. Ik wist dat er iets goed fout zat. Maar wat? Ik had m’n hele leven nog nooit een fysio gezien, maar ik werd ineens een fysioslet (zoals ik mezelf noemde). Een sprong die m’n leven goed op z’n kop zette.

Doorgaan.
Ik had direct heel veel pijn in m’n rug. Ja, mijn rug was altijd een zwakke plek, maar deze pijn had ik nog nooit gevoeld. We zaten midden in de repetities voor de Eindvoorstelling en ik mocht eindelijk dansen in een extra stuk (dan dans je ipv 1 stuk, 2 stukken) en owja ik was ook nog uitgekozen als kampleider voor de nieuwe eerstejaars. Die dag moest ik tot laat repeteren maar ik kon eigenlijk helemaal niks meer. De overgang van zitten naar staan en andersom deed ontiegelijk veel pijn en mijn linker been kon ik niet meer strekken. Ik verging echt van de pijn, maar opgeven? Dat staat niet in mijn woordenboek, dus ik ging door.

Fysioslet.
Doorgaan totdat het echt niet meer kon. Ik wist ook niet gelijk dat het een hernia was. Voor het eerst van m’n leven naar de fysio, een andere fysio, en nog heel veel anderen. In totaal heb ik 13 verschillende therapeuten gezien. Door iedereen even behandeld, maar niemand was echt duidelijk over wat ik nou precies had en wat we daar nou aan konden doen. Sommigen wisten het wel, maar na een paar behandelingen was het toch niet wat ze dachten. Want een hernia, daar was ik toch veel te jong voor? (ik was namelijk 20)

Hogerop.
Toch maar hogerop. Want hoe positief ik ook ingesteld was, de pijn bleef en die werd steeds vervelender. De dokter wist voor 99% zeker dat het geen hernia was. Maar ik moest toch maar even foto’s laten maken. Op de foto’s niet echt iets te zien. Niet iets wat die verschrikkelijke pijn veroorzaakte. Nu praat ik ongeveer al een half jaar verder. Nog steeds niks wijzer. Door naar de volgende fysio in Amsterdam (speciale fysio voor dansers) en hij wilde een MRI laten maken omdat hij zag dat er iets goed verkeerd zat. MRI scan gemaakt bij een sportarts, als zij iets zag mochten we meteen komen. Dat was zo, het was overduidelijk. Een dikke vette hernia.

Pillen.
Terug naar de fysio, maar met wat oefeningen en rust ging deze flinke jongen niet weg. Ik kreeg ontstekingsremmers, hielpen niet. Op een gegeven moment zat ik aan de morfine pillen, maar ook die konden mijn pijn niet verlichten. Terug naar het ziekenhuis, deze keer in Zaandam. Hele onaardige arts, had het over pijnbestrijding maar hij ging eerst even op vakantie. Daar gingen wij niet op wachten. Dus door naar de volgende arts in Den Haag. Deze hernia moest verwijderd worden, zo snel mogelijk. Mijn linker been (waar ik amper op kon staan) werd steeds dunner en mijn brede glimlach verdween steeds meer.

Operatie.
Eindelijk het verlossende telefoontje, ik mocht die week geopereerd worden. Ik zat inmiddels zo dik onder de medicijnen dat ik even dacht dat die hernia misschien verdwenen was. Toen dokter Peul (mijn held) die ochtend vroeg: “Heb je veel pijn?” Antwoordde ik ook met: “Nee, het gaat eigenlijk wel goed!” Uiteindelijk is het maar goed dat ze dat ding weg hebben gehaald, want ze moesten ook een extra inkeping maken in m’n tussenwervelschijf. Ik herstelde snel en na de zomervakantie kon ik weer aan de bak. Dat was wel even anders dan ik had gedacht.. Ik moest weer helemaal overnieuw beginnen. Maar ik was al lang blij dat ik weer mocht dansen!

Dankbaar.
Ik ben iedereen die mij toen heeft gesteund zo dankbaar. Alleen had ik dit niet gekund. Alle fysio’s, artsen maar ook alle vrienden en familie. Het woord “hernia” blijft gevoelig. Als iemand het woord in z’n mond neemt, kan ik plotseling helemaal in tranen uitbarsten. Dit verhaal is de aller kortste versie. In totaal vanaf de sprong, tot het herstel, ben ik ruim een jaar bezig geweest. Ik heb dingen naar m’n hoofd gekregen als: “Misschien moet je maar kappen met die dansopleiding? Misschien moet je iets anders zoeken.” tot “Misschien zit het wel allemaal tussen je oren en heb je helemaal geen pijn.” Ik kan je vertellen, zoveel pijn in m’n leven heb ik nog nooit gehad. Maar opgeven? NOOIT.

Als je kijkt waar ik nu sta, fulltime aan de slag met dingen die ik nooit heb opgegeven. Wie had dat 3 jaar geleden gedacht? Ik in ieder geval niet. Het klinkt misschien stom, maar ik denk dat ik dit nodig had. M’n lichaam gaf al eens wat grenzen aan, maar ik luisterde niet. Ik moest doorgaan, fitter worden en niet rusten. Daarom: lieve mensen, luister naar je lichaam en ken je grenzen. Je hebt maar 1 lichaam, wees er zuinig op. En ik weet wat sommige zullen denken: Doe het zelf dat ook eens! Ik werk er nog steeds aan. Toevallig zei vorige week m’n linker been nog: “Hey ben je mij soms vergeten, dit was die pijn die je toen voelde maar dan veel erger, wil je niet he?!” Een teken dat ik weer even rustig aan moet doen. Maar zover als een hernia, zal het nooit meer komen.
hernia hernia

-IK-

8 Comments

  • Reply
    Anoniem
    08/10/2018 at 14:39

    Hey Isabella,

    Wat een heftig verhaal.
    Ik lees het met tranen in mijn ogen omdat ik excact hetzelfde verhaal heb, een half jaar geleden begon het en 2 weken geleden is na veel pinn en moeite een MRI scan gemaakt waar een hernia uitkwam. Nu heb ik gisteren morfine pillen gekregen die inderdaad niet werken. Ook heb ik 3 naproxen en 8 paracetamollen per dag erbij. Niets werkt, ik voel me er alleenmaar suf door. Over 3 weken is mijn eerste bezoek aan de neuroloog. Wachten duurt een eeuwigheid en de pijn wordt met de dag erger. Ik kijk op tegen naalden maar een operatie zal mijn leven betermaken.

    Ik hoop ook dat het met mij goedkomt. Dit verhaal geeft me een beetje troost.

    Anoniem (17 jaar)

    • Reply
      isabellakok
      08/10/2018 at 15:03

      Ooh jeetje wat heftig. Al het wachten duurt veel te lang en de pijn wordt alleen naar erger en je geduld wordt steeds minder dus hopelijk dat ze over drie weken gelijk actie gaan ondernemen! Na een tijd voelde ik door de morfine pillen toch niks meer en dacht de dag voor de operatie dat het was was, gelukkig is de hernia toch wel weg gehaald. Als ik nog iets voor je kan doen of als je nog iets wilt weten, hoor ik het graag 🙂

      Sterkte!

      • Reply
        ANONIEM
        04/02/2019 at 13:47

        Hey,

        Ik heb toen die tijd ook een forum aangemaakt waar mijn gehele verhaal opstaat:
        https://forum.viva.nl/gezondheid/belangrijk-dat-kan-toch-niet/list_messages/428226?r=1&p=29053091&p=29053091#p29053091#p29053091

        Ik ben erg benieuwd hoe ze hebben geholpen tijdens en erna, bijvoorbeeld welke oefeningen goed waren voor de rug voor en na de operatie, en hoe je het hebt volgehouden. Inmiddels is er niets veranderd en duurt het in Mei alweer een jaar.

        Bedankt!

        • Reply
          isabellakok
          04/02/2019 at 19:10

          Ik heb het net gelezen, wat heftig en wat naar dat er nog niks aan gedaan is. Ik ben natuurlijk geen dokter en elk lichaam is anders. Als je nog steeds niet geholpen bent zou ik in ieder geval naar een andere fysio stappen waarbij je een goed gevoel hebt en eventueel ook naar een ander ziekenhuis waar je wel begrepen wordt. Mij hebben ze ook zo’n prik geadviseerd, maar ik ben toen naar een ander ziekenhuis gestapt.

          Opereren doen ze helaas niet snel, maar ik denk dat het wel tijd gaat worden als je verder niks kan. Voor mijn operatie deed ik eigenlijk niks meer dan plat liggen op m’n rug en af en toe wandelen. Oefeningen had ik in het begin wel gekregen, maar ik mocht ze alleen binnen de pijngrens uitvoeren. Doordat ik zoveel pijn had, heb ik ze bijna nooit gedaan. Ik had alleen een oefening waarbij ik m’n spieren om m’n wervelkolom vast moest pakken en m’n arm omhoog moest bewegen om de kleine spieren te activeren. Klinkt misschien een beetje vreemd.

          De oefeningen allemaal voor en na de operatie weet ik niet meer precies. Na de operatie ging het vooral om m’n buik en rug sterk maken en dat de wond mooi zou gaan genezen en niet ging verkleven en dan langzaam opbouwen met fietsen.

          Ik heb het vooral vol gehouden omdat ik zelf altijd erg positief ben. Ik dacht ook altijd wel dat het vanzelf over zou gaan en dat het allemaal wel mee viel, terwijl dat het niet het geval was. M’n pijngrens ligt blijkbaar gewoon heel hoog… Na de operatie besefte ik pas eigenlijk hoe erg het allemaal was.

          M’n tip voor nu is plat gaan liggen (het liefst op de grond met iets van een tuinkussen eronder), wandelen en eventueel zwemmen. Weinig tot niet zitten. Als iets pijn doet, er gelijk mee stoppen. En dus eventueel naar andere ziekenhuizen en fysio’s gaan kijken. Want hier wordt niemand blij van!

          Al je vragen beantwoord ik graag. Maar wat ik al zei, elk lichaam is anders! Ik hoop alleen dat het snel weg gaat of dat ze het weg willen halen…

          Sterkte!

  • Reply
    Lennart
    26/02/2019 at 12:20

    Dankjewel voor je uitgebreide verhaal Isabella,

    Ik heb inmiddels een 2e prik gehad en na 4 weken geen verschil. Het werkt niet, net een telefoontje gekregen van de Neuroloog dat ik we gaan opereren. De wachttijd zal erg lang zijn, en ik ben hier erg bang voor want ik weet niet wat ze gaan doen, wat er fout kan gaan en welk soort ziekenhuizen hier het meest gespecialiseerd in zijn. Gelukkig dat het bij jou goed is gegaan, ik hopp ook dat je mij wat gerust kan stellen! Ik hoeft me inmiddels niet meer Anoniem te noemen want ik word steefs zelfverzekerder over mijn verhaal.

  • Reply
    Lennart
    26/02/2019 at 16:59

    Hey Isabella,

    Erg bedankt voor deze informatie!
    Ik heb nu een 2e prik gehad en die werkt niet, dus ik moet geopereerd worden en ik ben best bang/zenuwachtig.
    Wat deed die operatie voor jou? Hoe is het uitgepakt, wat kan er gebeuren? Naar wat voor soort kliniek moet ik gaan voor 100% garantie dat er niets mis gaat?
    Daarmee zit ik steeds in mijn hoofd, zou je me daarmee opweg willen helpen? Inmiddels hoeft ik me niet meer anoniem te noemen.

    Anoniem > Lennart

    • Reply
      isabellakok
      26/02/2019 at 19:55

      Dat snap ik inderdaad, al was ik vooral opgelucht dat er geopereerd ging worden. Bij de operatie maken ze een klein sneetje en halen ze de uitstulping weg. Na de operatie was ik gelijk de pijn en de tintelingen kwijt en had ik eigenlijk alleen maar pijn aan de wond, want heel erg logisch was. Binnen een paar weken was ik herstelt en kon ik weer langzaam opbouwen!

      Ik ben zelf geopereerd in Den Haag door dokter Peul. Nou is m’n situatie wel iets anders want ik werd door gestuurd door een sportarts en deze dokter opereerde vooral topsporters. In ede heb je nedspine zitten, die schijnt ook heel goed te zijn! Je moet vooral een goed gevoel bij iemand hebben en eigenlijk zo snel mogelijk geopereerd worden. Dat iemand je verhaal begrijpt en zo snel mogelijk de uitstulping weg kan halen. Het is in ieder geval een hele opluchting want daarna kan je eindelijk langzaam weer herstellen. Het zal altijd wel een zwakke plek blijven, ik merk dat als ik teveel heb gedaan ik weer pijn krijg in m’n kuit, maar de hernia zal niet meer terug komen!

      Succes!

    • Reply
      isabellakok
      27/02/2019 at 22:51

      Er is vandaag trouwens een serie gestart: topdokters op rtl 4. Door Wilco Peul ben ik geopereerd 🙂 Misschien interessant om even te kijken

Leave a Reply

%d bloggers liken dit: